Bio

“Ja, maar mag ik eerst mijn droom afmaken”? Het was het ontwapenend antwoord van Wout, mijn zoontje van zeven, toen ik hem een tijd geleden met enige aandrang vroeg uit bed te komen. Dat is wat ik ook wil doen: mijn droom voor de KU Leuven afmaken. Zo weet u waar “Doen. Dromen. 2025” vandaan komt. Hoe ‘doen’, ‘dromen’ en ‘2025’ precies samenhangen, verduidelijk ik in mijn visie.

Mijn ervaring

Toen ik in mei 2017 verkozen werd, was ik me ten volle bewust van de zware taak die op mijn schouders rustte. Ik kon de ins en outs van het rectorschap goed inschatten na negen jaar ervaring als decaan van de Faculteit Economie en Bedrijfswetenschappen en vier jaar verantwoordelijkheid voor de integratie van de campussen buiten Leuven. Ook de wereld van politiek en beleid kende ik goed, na vele jaren dienst voor meerdere Vlaamse en federale ministers bevoegd voor Werk alsook mijn inbreng in de Hoge Raad voor de Werkgelegenheid en de Nationale Arbeidsraad.

Die stelselmatig opgebouwde beleidservaring heeft veel verschil gemaakt. Ze heeft me in staat gesteld om onze universiteit met ambitie maar ook met rustige vastheid te leiden.

Die ervaring is nodig. Want de ‘gemeenschap KU Leuven’ is geschakeerd en complex. Het gaat om 16 faculteiten, 28 departementen, vele directies, diensten en divisies, 13 campussen in 11 steden, 62.000 studenten, 23.000 medewerkers, een universitair ziekenhuis van topklasse, een toonaangevend psychiatrisch ziekenhuis, een Associatie met vijf hogescholen die zich inzet voor 43 procent van de studenten in het Vlaamse hoger onderwijs.

Mede dankzij ons Tech Transfer Office LRD zijn we gekend als de meest innovatieve universiteit van Europa. Zo zijn we tegelijk ook de spil van de European Capital of Innovation, want dat is Leuven vandaag. We zijn ingebed in vier strategische onderzoekscentra en spelen een belangrijke rol in negen gerenommeerde internationale netwerken. We zijn een wereldspeler van formaat maar moeten die plaats ook dag na dag opnieuw waarmaken en verdienen. It takes the world to make a university grow.

Mijn aanpak

Het is wel wat, dat alles samen. Hoe ik dat aanpak? Van dossierkennis maak ik een punt. Ik grijp kansen om te leren. Die zijn er veelvuldig in contacten met de LERU-rectoren en in mijn rol als lid van de Universiteitsraad van de Friedrich-Alexander-Universität, de Board van Korea University Business School, of het AI Technology for Humankind-initiatief van National University of Singapore. 

Ik maak ook keuzes. Zo af en toe een speech, receptie of interview minder: het creëert tijd om écht het verschil te maken. Natuurlijk kan ik dit niet alleen. Ik ben erg dankbaar voor de mensen om me heen. Het bestuur van de universiteit hangt hecht samen, er staat een team dat zich laat leiden door collegiale vriendschap en een gedragen strategisch plan. 

Misschien komt dit over alsof ik alles altijd onder controle heb. Dat is niet zo. Het waren woelige jaren, wellicht de woeligste sinds de splitsing van de universiteit in 1968. De tragedie van Reuzegom die ons heeft teruggebracht naar de kern van onze opdracht en me getekend heeft als mens. De pandemie die de universiteit dwong zich heruit te vinden. Ja, op zo’n momenten voelt het aan als een heel klein beetje oorlog. En neen, dit stond niet in het script en heeft ook mij uit mijn comfortzone gehaald. Maar het zijn ervaringen die me wijzer hebben gemaakt als bestuurder en hebben doen groeien als mens. Ze kleuren ook de keuzes voor de volgende vier jaar.

Mijn woord

In 2017 was mijn biosketch de meest gelezen pagina van mijn website. Blijkbaar waren velen nieuwsgierig naar de mens achter de rector-kandidaat. Ik schrijf echter niet zo makkelijk over mezelf. Recent legde de krant Het Laatste Nieuws mij de 16 vragen van collega Dirk De Wachter voor. Misschien maken de antwoorden u wat wijzer en geven ze een inkijk in hoe ik ben, wie ik ben en waar ik voor sta. 

Ik ben geen tafelspringer. Ik hoef niet in de schijnwerpers te staan. Bij de rectorverkiezingen in 2017 was mijn analyse dat de KU Leuven veel meer en de rector zelf wat minder het voortouw moesten nemen in de pers. Daar heb ik naar gehandeld. In de kranten ligt het aantal verwijzingen naar mij als persoon ongeveer een derde lager dan bij de vorige rector, maar tegelijk is het aantal verwijzingen naar de KU Leuven de voorbije vier jaar bijna verdubbeld (stijging met 80%).

Maar vooral, dit is een nevendiscussie die grovelijk aan de essentie voorbijgaat. Want geloof me, als je als rector écht impact wil hebben op het beleid, dan geef je je kaarten niet vrij in de media. Het beeld van de achterkamers klopt evenmin. Verschil creëer je met dossierkennis, slim onderhandelen en eerder in de luwte van het overtuigend gesprek dan in de studio van De Afspraak. De inhoud en het netwerk zijn belangrijker dan de zichtbaarheid. De rector van een universiteit als de KU Leuven mag overigens niet aan de Dijle blijven. Onze ambities vergen aanwezigheid op vele plaatsen.     

Hoe ik echt ben, kan je best vragen aan wie met mij samenwerkt. Ik hoor geregeld dat ik openhartig ben en veel deel. Ik hoor ook dat mijn oplossingsgerichtheid en dossierkennis velen verder helpen. Ik durf zeggen dat ik een man van mijn woord ben. Dat zie je aan wat er gerealiseerd is van mijn programma uit 2017 en het strategisch plan dat in 2018 werd goedgekeurd. Ik ben toegankelijk en hou van korte afstanden en een informele aanpak. Ik prefereer ‘Luc’ boven ‘Mijnheer de Rector’. Ik ben veeleisend, dat wel. De lat ligt altijd hoog, ook en vooral voor mezelf.

Wist je dat Luc …

  • ernstig overwogen heeft architectuur te studeren, maar uiteindelijk voor sociologie gekozen heeft? 
  • zijn ochtendhumeur meteen verdwijnt na de eerste kop koffie (en dat er daarom altijd best koffie in huis is)?
  • de 10 km loopt bij de University Trail?
  • wel van intense en diepgravende contacten houdt maar een heilige schrik heeft van contactlenzen?
  • van een goed glas rode wijn houdt?
  • uit een familie (vader, zus, schoonbroer, petekind en dochter) vol sociologen komt?
  • elke week start met de mededeling dat het de drukste week van het jaar wordt?
  • het wel ziet zitten om een universiteit te leiden, maar stress krijgt van meer dan één pot of pan op het vuur en daarom bij voorkeur wok- of eenpansgerechten klaarmaakt?
  • gezongen heeft in het Aarschots jeugdkoor (de voorloper van Scala), van zijn 8 tot 14 jaar?
  • tijdens vergaderingen vaak ironische grapjes (over zichzelf) maakt?

Doen dromen, crescendo naar 2025

Meer muziek van Luc? Ontdek hier de afspeellijsten die hij maakte voor de blok.

Mijn passies

Ik ben een sportfanaat. Ik loop pakweg 40 tot 50 kilometer per week. Dat helpt om de werkdag door te komen en niet al te veel gevolgen te dragen van erg korte nachten. Ik heb een verleden in het basketbal en ben nog altijd verzot op het spelletje. Ook vandaag nog kan ik ervan genieten als pakweg acht op tien pogingen raak zijn. Ja, ik maak dagelijks tijd voor dat kwartiertje NBA. Vraag me naar de uitslagen van de dag en ik geef ze u. Ik kan ook blijven kijken naar biatlon, al begrijpen de mensen om me heen niet precies waarom. Ik vind het straffe sport, alles geven op die twee dunne latten en dan plots de rust vinden voor vijf rake geweerschoten. Het boeit me. En ik ervaar parallellen.

Zo systematisch als ik ben in het werk, zo slordig ga ik om met literatuur. Momenteel liggen op mijn nachtkastje negen boeken, De Geniale Stad van Koen De Vos bovenaan. Maar ik lees ze door elkaar, wel gewoon van voor naar achter. Ook op muzikaal vlak ben ik ‘omnivoor’. Op mijn Spotify-account vindt u een verzameling van al dat moois. Het gaat van de harde gitaarlijnen van Sonic Youth en Mogwai, over de house en techno van Disclosure en Apparat en de indie à la the XX en Caspian, tot post-klassiek met Pärt, Kosemura, Satie en Bartók, het oeuvre van Bach en het te korte repertoire van Pergolesi. 50 voltijdse dagen Spotify, zo leerde mijn afrekening voor 2020. Ook architectuur en zwart-wit-fotografie brengen me tot rust.

Als gezin hebben we de voorbije vier jaren zowel heuglijke als moeilijke momenten beleefd. Mijn levenspartner Sophie werkt als hoogleraar op onze Antwerpse campus. Ze kan de lange dagen  plaatsen en begrijpt de complexiteit van waar ik mee bezig ben. Ze laat me toe om te ventileren en tot rust te komen. We hebben tijd afgebakend. Vrijdagavond is onaantastbaar: uitgebreid aperitieven en daarna – een eis van mijn jongste zonen – frietjes. 

Ook mijn kinderen beleefden de voorbije jaren op hun manier. Mijn oudste dochter studeerde af als wiskundig ingenieur en is intussen bij een startup aan het werk. Mijn jongste dochter begon haar studies in geneeskunde, maar een jammerlijk ongeval dat het gezin getekend heeft, noodzaakte haar die plannen te herzien. Ze studeert nu sociologie, maar wil niet gezegd hebben dat ze in mijn voetsporen treedt. Mijn oudste zoon is een eeuwige student, en grijpt nu zijn kans bij één van onze Associatiehogescholen. De twee jongsten brengen extra leven in de brouwerij. Tien en zeven zijn ze. Een tijd geleden betrapten we ze op een rollenspel als rector en vicerector. Hun beleidsteam bestond enkel uit mannen. Daar hebben we moeten ingrijpen

Mijn dank

Uw rector zijn is een opdracht maar ook een groot voorrecht. Ik wil iedereen, binnen en buiten de KU Leuven, die bijgedragen heeft aan de ontwikkeling van onze universiteit oprecht danken. 

De foto’s hieronder geven een beeld van de voorbije vier jaar. Het leven zoals het is: rector zijn aan de KU Leuven. Onze universiteit.

© KU Leuven